Hlaing Bwa

His artworks often depicted the tranquil beauty of Myanmar: the scenic temples of Bagan, the colorful landscapes of Shan State, vibrant marketplaces, and solitary women lost in contemplation. Notably, he frequently portrayed his family and neighbors, with his wife, sister-in-law, and nieces often serving as his subjects. Over the years, he painted a series of children as his nieces grew up, and he later focused on young ladies in rooms adorned with flowers—which became one of his signature motifs.

Hlaing Bwa’s work was exhibited extensively both in Myanmar and abroad. His paintings were showcased in Myanmar from 1979 to 2000 and internationally in countries including China (1982), Australia (1990), Singapore and Thailand (1995), the USA (2003–2012), and Indonesia (2007). His artistic contributions are also recognized in books such as Myanmar Painting: From Worship to Self-Imaging (2006) and Burmese Painting: A Linear and Lateral History (2009). He remained a respected senior member of the GV Art Center in Yangon until his passing in 2025.

ဦးလှိုင်းဘွား (၁၉၅၀–၂၀၂၅) သည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ အထင်ကြီးလောက်သော ပန်းချီပညာ၏ ဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရဲရင့်သော စုတ်ချက်များနှင့် တီထွင်ဖန်တီးမှုရှိသော အရောင်အသွေးများဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ ၁၉၅၀ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့၌ မွေးဖွားခဲ့ပြီး ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ဆရာကြီး ဦးသိန်းဟန်ထံ၌ ပန်းချီပညာကို သင်ကြားခဲ့ကာ ထိုအချိန်မှစ၍ အချိန်ပြည့် ပန်းချီဆရာအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ဥရောပအထင်ကြီးလောက်သော ပန်းချီပုံစံ၊ အထူးသဖြင့် ကလော့မိုနက်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရသည်။

သူ၏ လက်ရာများသည် ပုဂံ၏ ရှုခင်းသာ စေတီပုထိုးများ၊ ရောင်စုံရှမ်းပြည်နယ်၏ ရှုခင်းများ၊ စည်ကားသော ဈေးများနှင့် တစ်ကိုယ်တည်း တွေးတောနေသော အမျိုးသမီးများအပါအဝင် မြန်မာနိုင်ငံ၏ အေးချမ်းသော အလှကို မကြာခဏ သရုပ်ဖော်သည်။ ထူးခြားသည်မှာ သူသည် မိသားစုဝင်များနှင့် အိမ်နီးချင်းများကို သူ၏ ပန်းချီကားများတွင် မကြာခဏ ရေးဆွဲလေ့ရှိပြီး ဇနီး၊ ယောက်မနှင့် တူမများသည် မကြာခဏ ဘာသာရပ်များဖြစ်သည်။ တူမများ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကလေးများ၏ ပန်းချီစီးရီးကို ရေးဆွဲခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော အခန်းများအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးငယ်များကို ရေးဆွဲခဲ့ကာ ၎င်းသည် သူ၏ အထင်ရှားဆုံး လက်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လှိုင်းဘွား၏ လက်ရာများကို မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ပြည်ပနှစ်ရပ်စလုံးတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြသခဲ့သည်။ သူ၏ ပန်းချီကားများကို ၁၉၇၉ ခုနှစ်မှ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်အထိ မြန်မာနိုင်ငံ၌ လည်းကောင်း၊ တရုတ် (၁၉၈၂)၊ သြစတြေးလျ (၁၉၉၀)၊ စင်ကာပူနှင့် ထိုင်း (၁၉၉၅)၊ အမေရိကန် (၂၀၀၃–၂၀၁၂) နှင့် အင်ဒိုနီးရှား (၂၀၀၇) တို့တွင် နိုင်ငံတကာ၌ လည်းကောင်း ပြသခဲ့သည်။ သူ၏ အနုပညာပံ့ပိုးကူညီမှုများကို Myanmar Painting: From Worship to Self-Imaging (၂၀၀၆) နှင့် Burmese Painting: A Linear and Lateral History (၂၀၀၉) ကဲ့သို့သော စာအုပ်များတွင်လည်း အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ သူသည် ရန်ကုန်ရှိ GV အနုပညာစင်တာ၏ လေးစားဖွယ် အကြီးတန်းအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ ၂၀၂၅ ခုနှစ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။