Win Myint Moe

He pursued formal training at the Yangon School of Fine Arts from 1973 to 1976, studying under some of Myanmar’s most revered masters: Dr. U Lun Gywe, U Thu Kha, U Thein Han, U Mya Aye, and U Win Htin. Under their mentorship, he immersed himself in the Impressionist tradition, honing his ability to capture fleeting moments of light, atmosphere, and movement with remarkable sensitivity.

Win Myint Moe works primarily in oil, acrylic, and watercolor, creating Impressionist landscapes that breathe with the essence of Myanmar’s cultural heritage. His canvases are filled with misty rural scenes, rain-soaked streets, ancient pagodas shimmering under soft light, and the vibrant energy of traditional festivals — all rendered with a masterful touch that captures the transient dance of light and atmosphere.

His artistic contributions extend to one of Myanmar’s most sacred sites: the Shwedagon Pagoda in Yangon. He is credited as the artist of the rope paintings located behind the ancient pavilion at the Wednesday corner, on the south side of the pagoda. He has also contributed to the ten great Jataka relief paintings at the eastern pavilion of the Shwedagon Pagoda.

His work has been exhibited widely, including a notable rope painting exhibition approximately twenty years ago, documented by fellow artist Nyo Win Shin. Win Myint Moe continues to paint and exhibit, remaining an active and respected figure in Myanmar’s contemporary art scene.

ဝင်းမြင့်မိုး (၁၉၅၅ ဖွား) သည် ဆယ်စုနှစ်ငါးခုနီးပါး သက်တမ်းရှိသော မြန်မာ့ အင်ပရက်ရှင်းနစ် ပန်းချီဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီး၊ ညောင်တုန်းမြို့နယ်၌ မွေးဖွားခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက မြန်မာနိုင်ငံ၏ ကျေးလက်ရှုခင်းများ၊ ပွဲတော်များနှင့် နေ့စဉ်ဘဝ၏ စည်းချက်တို့ကို တန်ဖိုးထားတတ်လာခဲ့သည် — ယင်းတို့သည် နောင်တွင် သူ၏ အနုပညာလက်ရာများ၏ အဓိကသွင်ပြင်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

၁၉၇၃ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၆ ခုနှစ်အထိ ရန်ကုန်ပန်းချီပန်းပုကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး မြန်မာနိုင်ငံ၏ ရိုသေလေးစားဖွယ် ဆရာကြီးများဖြစ်သည့် ဒေါက်တာ ဦးလွန်းကြွယ်၊ ဦးသူခ၊ ဦးသိန်းဟန်၊ ဦးမြအေးနှင့် ဦးဝင်းထိန်တို့၏ လက်အောက်တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အင်ပရက်ရှင်းနစ် ရိုးရာကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာခဲ့ပြီး အလင်း၊ လေထုနှင့် လှုပ်ရှားမှု၏ ယခုမှ ဖြစ်ပေါ်နေသော အခိုက်အတန့်များကို ထိလွယ်ရှလွယ် ဖမ်းယူနိုင်စွမ်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။

ဝင်းမြင့်မိုးသည် ဆီဆေး၊ အက်ခရီလစ်နှင့် ရေဆေးတို့ကို အဓိကအသုံးပြုကာ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်၏ အနှစ်သာရကို ရှုမှုတ်သွင်းထားသော အင်ပရက်ရှင်းနစ် ရှုခင်းပန်းချီများကို ဖန်တီးသည်။ သူ၏ ပန်းချီကားများသည် မြူဆိုင်းနေသော ကျေးလက်ရှုခင်းများ၊ မိုးစက်များဖြင့် စိုစွတ်နေသော လမ်းများ၊ ပျော့ပျောင်းသော အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသော ရှေးဟောင်းစေတီပုထိုးများနှင့် ရိုးရာပွဲတော်များ၏ တက်ကြွသော စွမ်းအင်တို့ကို ပုံဖော်ထားပြီး အလင်းနှင့် လေထု၏ ယာယီကခုန်မှုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူထားသည်။

သူ၏ အနုပညာပံ့ပိုးကူညီမှုများသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်သည့် ရန်ကုန်မြို့ရှိ ရွှေတိဂုံစေတီတော်အထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ စေတီတော်၏ တောင်ဘက်ခြမ်း၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ထောင့်ရှိ ရှေးခေတ်ပြာသာဒ်နောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ကြိုးဆွဲပန်းချီကားများ၏ ပန်းချီဆရာအဖြစ် မှတ်တမ်းဝင်ထားသည်။ ထို့အပြင် ရွှေတိဂုံစေတီတော်၏ အရှေ့ဘက်ပြာသာဒ်ရှိ ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ မြေလွှာပန်းချီကားများတွင်လည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ရာများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြသခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ် ၂၀ ခန့်က ပန်းချီဆရာ ညိုဝင်းရှင်က မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သော ထင်ရှားသည့် ကြိုးပန်းချီပြပွဲတစ်ခုလည်း ပါဝင်သည်။ ဝင်းမြင့်မိုးသည် ယနေ့တိုင် ပန်းချီရေးဆွဲကာ ပြပွဲများ ကျင်းပလျက်ရှိပြီး မြန်မာ့ခေတ်ပြိုင်အနုပညာလောက၏ တက်ကြွပြီး လေးစားဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်သည်။